ขี้เกียจเขียนว่ะ
แต่เขียนดีกว่า
แน่นอน ที่นี่ปกติ เราชอบไว้ด่า ก๊าก...

วันนี้เป็นวันที่เราอารมณ์ดี (คือเป็นปกติ) เล่นเน็ต กิน นอน จัดกองถุงพลาสติกไปให้ป้าปากซอย เรื่อย ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ หลังล้างจาน สี่โมงเย็น กะจะเดินเล่นให้สบายใจ เรากลับพบกับอ้วกแมวสามกอง เต็มหน้าบ้าน และเราก็เหยียบไปแล้ว เราก็กรี๊ด ๆ (จะกรี๊ดหาพระแสงอะไรก็ไม่เข้าใจ) แต่เรากรี๊ดดังมาก แล้วก็ด่าแมวไปเยอะมาก ตั้งใจด่า ทั้งที่มาคิดได้ทีหลังว่า "จะไปด่ามันทำไม ยังไงมันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี" เฮ้อ จริง ๆ ถ้าใครก็ตามเห็นตอนเราด่า (ไม่ใช่เขียนด่า แต่เป็นด่าต่อหน้า) คงจะเกลียดขี้หน้าเราไปเลย เรามั่นใจ จึงพยายามไม่ด่า แต่ถ้าสติแตกด่าอ่ะ คือแรงสุด ๆ แล้ว เพราะมันแรงกว่าพายุเกย์ถล่ม (โอเวอร์)

ตอนเราล้างพื้นหน้าบ้าน รองเท้า แมวก็กวน กวนมาก ทั้งมาสี ทั้งมาเหยียบ (แมวบ้านอื่นเป็นป่ะ แมวเราชอบเหยียบเท้าเรา) เราบอกพวกมัน (วันนี้อยู่ ๑๑ ตัว) ว่า "สงสารกูเหอะ กูจะบ้าแล้ว ถ้าไม่หยุดกวน เย็นนี้ไม่ต้องกินข้าว" แต่มันก็ยังกวนเราอยู่ "เฮ้อ..." เราเลยต้องเลี้ยงขนมหมา (อาหารเม็ด) ตอนกินก็โอเค แต่พอหมดก็ร้องอีก นอกจากกวน ก็ยังตีกัน ตบกัน (อีวนิลาแม่มันอ่ะ ตัวดีเลย :แมวจำกันไม่ได้หรอกว่าเป็นแม่ลูกกัน) เอาว่ากว่าเราจะหายมึนจากการกรี๊ด ก็ประมาณชั่วโมงกว่า ๆ

พอเอกับแม่กลับบ้านมา เขาก็หอบข้าวของมาจากโลตัส บางแก้ว (ต้องบอกสาขานะ เพราะแม่เราเขาไม่บอก แล้วเพื่อนครูของเขา ก็เข้าใจว่าโลตัสบางพลี นี่คือความบกพร่องของการสื่อสาร พูดก็พูดให้ครบ อย่าเดาว่าคนอื่นจะเข้าใจ! เสียเวลาเปล่า) มหาศาล ซึ่งแค่แป๊บเดียว ขณะที่เรารดน้ำต้นไม้อยู่ เราก็ได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดจากในบ้าน พอเปิดมาดูพบว่า เอทำขวดซีอิ้วขาวแตก (เพราะรีบเอาของมหาศาลเข้าบ้าน กลัวยุงเข้า กลัวแมวเข้า รีบสุด ๆ) แล้วแม่ก็โวยวาย (เราถือว่าการกระทำลักษณะนี้คือการซ้ำเติมเอซัง ไม่ได้ว่านะฮับ ก็แค่พูดความจริง ปกติแม่ชอบซ้ำเติมเรา เราเสียจาย ฮือ...) แล้วซีอิ้วก็ไม่ไปไหนค่ะ แค่ไปกองตรงกองหนังสือ+ข้าวของของเรา (อย่าหาว่าเราวางของไม่เป็นที่ เพราะบ้านเราไม่เหลือที่จะวางแล้ว เราวางของเราตรงนี้มานานแล้ว) พอเราเข้าบ้านมา แน่นอน เราโกรธมาก แต่จะทำไง สีหน้าเราไปหมดแล้ว (หน้าตูด) เราเลยหาข้าวกิน เขาสองคนก็ช่วยกันเช็ดซีอิ้ว (แม่กับเอกินข้าวที่ห้างแล้ว แล้วก็ไล่เราไปกินข้าว แต่เราก็กะไม่ช่วยเช็ดแหละ เพราะอะไรเหรอ? เพราะว่าเราไม่ได้ทำอ่ะเดะ ที่สำคัญทำโดนข้าวของเราอีก การหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า เป็นสิ่งที่ควรทำที่สุด ไม่งั้นพายุเกย์มาอีกรอบแน่)

สิ่งที่เราจะบอกก็คือ อย่าซื้อของเยอะเกินกว่าที่จะ แบกได้ในลักษณะปกติ (ยกเว้นว่าคุณจะเป็นร้านขายของ) ยอมจ่ายแพงซื้อโชวห่วยแถวบ้านก็ได้ ถ้ามันจะทำให้แบกสบาย และไม่ต้องตาเหลือกเอาของเข้าบ้านแบบนี้

หรือบางทีมันก็เป็นแค่ความซวยของเรา เพราะว่าของที่โดนมันก็มีแค่ของของเรา (เขาไม่ได้แกล้ง เรารู้) เมื่อวานเราวางแจ๊คเสียบสายทั้งหมดซึ่งอยู่ในถุงผ้าไว้ตรงนั้น เราแอบคิดไปว่าถ้าจุ่มซีอิ้วก็จบกัน (ถุงเปียกนิด ๆ แต่ของไม่เปียก เอบอก | เรายังไม่เช็ค ขี้เกียจเครียด) นี่สอนให้เรารู้ว่า ทีหลังเก็บของให้เป็นที่ด้วย ถ้าเมื่อวานเดินเอามาเก็บที่ ถุงมันก็คงจะไม่ต้องโดนซีอิ้ว

ถ้าสมมติแจ๊คโดนซีอิ้วเจ๊งก็ไม่ต้องทำเพลงแล้วกู คีย์บอร์ดก็จะหมดอายุแล้ว ถ้าเจ๊งไปหมด ก็จบ พักยาว

ก๊าก...
เราปล่อยวางได้นะ
หรือไม่ก็เก็บตังค์ซื้อใหม่ ซึ่งก็คงใช้เวลาอีกพอสมควร
แต่ยังไงซะของพวกนี้มันก็มีความหมายกับเรามาก หากมันพัง ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะไร้ค่า เพราะถ้าไม่มีพวกมัน ก็อาจจะไม่มีสิ่งที่เราคิด ๆ และเขียน ๆ ลง mysky
ถ้าพังจริงเราคงไม่ทิ้ง คงเก็บไว้บูชา หากคีย์บอร์ดจอดับ เราคงนั่งเล่นเฉย ๆ หรืออาจได้ฝึกเล่นเปียโนสักที ฝึกอ่านโน้ตเปียโนและกดลิ่มอย่างเดียว คอร์ดไม่แตะแล้ว (ทั้งชีวิตจำคอร์ดได้ไม่ถึงสิบคอร์ด อย่างมากก็ทำได้แต่เพลงแบบพื้น ๆ)

โว้ย พอดีจะต้องมีงานกระทันหัน แต่แง่คิดที่อยากจะบอกจริง ๆ คือ อย่าน่ารักเกินไป เพราะจะมีคนมาชอบ (อ้วก) อันนี้พูดจริง

ตอนนี้เราบอกได้แต่ว่า เวลาเราได้รู้ว่าใครรักเรา เราก็ดีใจ ยิ่งถ้าเรารักเขาเหมือนกัน เราก็ยิ่งดีใจ แต่ถ้าเราไม่ได้รักเขา เราก็รู้สึกขอบคุณนะ (รักก็ดีกว่าเกลียด) ซึ่งถ้ามันเป็นความรักจริง ๆ ก็ขอบคุณ และขออภัยหากทำให้เสียใจ แต่ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะว่าเราเป็นคนที่ไม่ชอบหลอกใคร ไม่ชอบให้ความหวังใคร ไม่ชอบทำร้ายคนที่เรารักด้วย (เรารักตาอ้วนคุณหมู ไม่มีคำอธิบาย) ดังนั้นอย่าคิดมาก เราเชื่อว่าความรู้สึกที่คุณเป็นในวันนี้ เราเข้าใจเพราะเคยเป็นมาแล้ว (และเราก็มั่นใจว่าคุณก็น่าจะเคยเจอมาบ้างแล้วเหมือนกัน) อาจเศร้า ๆ แต่นึกย้อนกลับไปแล้วเรายังขอบคุณพี่ pale ด้วยซ้ำ ที่เขาไม่โกหกเรา และทำให้เราเข้าใจโลกอีกขั้นหนึ่ง เราเคยบอกพี่ pale ตรง ๆ เลยด้วยว่าเราขอบคุณเขา (เมื่อประมาณต้นปีนี้เองแหละ) บอกต่อด้วยว่าถ้าคนที่เราเคยรักไม่ใช่พี่ pale บางทีอาจไม่เป็นแบบนี้ แบบนี้หมายถึงก็เป็นคนปกติดี มองโลกมากกว่าสองมุม รอบคอบ หวาดระแวง เพราะพี่แกชอบหวาดระแวงเราก่อน ก๊าก... (ถ้าเจอคนที่แย่ ๆ เราอาจคิดติดลบหรือมีพฤติกรรมแปลกประหลาดมหัศจรรย์กว่านี้) เพราะก็มีตัวเงินตัวทองเข้ามาอ่อยให้เราชอบเยอะพอสมควร ไม่รู้มาอ่อยเพราะเห็นว่าสวยหรือว่าเราดูเป็นตัวเงินตัวทองของมันกันแน่ ก๊าก... (รู้สึกได้ว่าแย่ ถ้าแค่ในเน็ตก็บล็อกดีลีท - มีเยอะเชื่อว่าทุกท่านน่าจะเคยเจอแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ | แต่ถ้าเจอแบบต่อหน้า เป็นคนที่ต้องเกี่ยวข้องในชีวิตประจำวัน เราก็เลี่ยง ไม่ปะทะสังสรรค์) แต่สวยเนี่ย เขวี้ยงทิ้งไปได้เลย เพราะเราอ่ะขี้เหร่โดยกำเนิด ถามเพื่อน ๆ เราได้ "เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคำว่ารักมันพูดง่ายมาก" หรือว่าเราจะน่ารักจริง ๆ แหวะ ยิ่งเขียนยิ่งจะอ้วก เสียดายข้าวเย็น)

เราคิดว่าการที่ใครจะรู้สึกรักใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก หรือแย่อะไรเลย หากว่าคุณรู้ฐานะของตัวเองว่าเป็นได้แค่ไหนและยอมรับทุกสิ่งตามความเป็นจริง (ต่อให้คุณแอบรักคนมีเจ้าของแล้ว และไม่ไปทำให้เขาเดือดร้อน ไม่ได้แย่งชิง ไม่ทำให้เขาเสียใจ เราว่ามันยังเป็นรักที่ดีกว่าไอ้พวกแย่งรักคนคนเดียวกันแล้วยิงกันตาย หรือคู่ที่อ้างว่ารักไปเรื่อยเปื่อย ฆ่าเวลาไปวัน ๆ รอให้ถึงปีอาถรรพ์แล้วค่อยทิ้ง ซะอีก) 

สรุปคนอ่านงงว่า สามคนนี้เป็นใคร (คุณ, ตาอ้วนคุณหมู, พี่ pale เป็นคนในโลก [ไม่ใช่มนุษย์ต่างดาว] เขาทั้งสามไม่รู้จักกัน และเราก็ไม่รู้ใจเขาทั้งสามคนด้วย แต่เรารู้แค่ว่าเรารักตาอ้วนคุณหมูมาก ทั้งที่ขุนเข่า?"ไร้น้ำใจ"มาก... และเหมือนเราจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย นอกจากน้ำหนักตัว [ซึ่งน่าจะเปลี่ยนแล้ว เพราะเราถามไปตั้งแต่ตอนเห็นรูปถ่ายของเขาเมื่อ พ.ค. ปีที่แล้ว แต่จะหนักเพิ่มขึ้นเพราะไม่ยอมกินข้าวเช้าหรือจะเบากว่าเดิมเพราะออนอะไดเอ็ทตามที่คุณแม่ขอร้อง เราก็ไม่แน่ใจหรอก เพราะว่าไม่เคยเจอเลย] เขาไม่เคยจะบอกอะไรเราเลย ชอบปล่อยให้เราคิดลึก+รู้สึกไปเอง ก๊าก... แต่เอาน่า ยังไงก็ขอถือว่าเราสองคนไม่ได้เกลียดกัน ก็โอเคแล้วนะ โอเคป่ะ)
จริง ๆ เขาทั้งสาม จะเป็นใครก็ช่างเถอะค่ะ คุณผู้อ่านรู้แค่ว่า "เขาเป็นคนที่เราไม่เคยเกลียดก็พอ" ยังพูดด้วยได้ พวกเขายังดุด่าว่ากล่าวเราได้เหมือนเดิม กร๊าก...

เราว่าบางทีเราอาจจะหลงตัวเองนะ แต่เราสังเกตมาจนแน่ใจแล้ว เราถึงกล้าพูดกับเขา (คุณ) แม้ไม่ตรงจุดประสงค์แต่ตรงประเด็น
*ถ้ามีใครรักคุณผู้อ่าน แล้วมาบอกรักคุณผู้อ่าน ถึงคุณผู้อ่านไม่ชอบเขา ก็อย่าไปด่าหรือทำให้เขาอับอายเลยนะคะ สิ่งนี้ เราเข้าใจมาจากตอนที่เราได้ฟังเรื่องของตาอ้วนคุณหมูจากผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง (ด้วยความบังเอิญ) ตอนนั้นเรายังไม่รักกันอย่างเป็นทางการ (ตอนนี้ จะเป็นทางการหรือยัง ก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ) เราบอกตรง ๆ ว่าเราเข้าใจทั้งสองฝ่ายนะ แต่ยังไงซะ เราก็รู้สึกขอบคุณ "คนที่คุณก็รู้ว่าใคร" ที่เขาไม่รักตาอ้วนคุณหมู และทำให้ฯหมูเสียใจ(มาก... เรารู้ว่าฯหมูเสียใจมาก ๆ) เพราะถ้าวันนั้นเขารักฯหมู วันนี้เราคงไม่ได้รักฯหมู หรืออาจจะไปแอบรักอยู่ตรงไหนสักจุดในร่างกายของเรา เช่น แอบรักอยู่ในตับไตไส้พุง (เฮ้อ... อีนี่ท่าจะบ้า) เอาเป็นว่า

ใครจะรักกับใคร ก็รักไปเถอะค่ะ แต่ขอให้รู้ว่า "รัก คือ การปรารถนาดีต่อกัน อยากให้เขาเป็นสุข (ถ้าเขาสุขที่รักกับคนอื่น คุณก็ต้องปล่อยเขาไป) อยากให้เขาพ้นทุกข์ (ถ้าคุณไปยุ่งกับเขาแล้วเขาจะต้องทุกข์ คุณควรหยุดยุ่ง) อยากให้เขาเป็นคนดี (บางคนไปแย่งเขามา ทำให้เขาต้องเลิกกับคนเก่า เพื่อมาเอาคุณ ทำให้เขากลายเป็นคนผิดศีล "หรือจริง ๆ เขาอาจไม่มีศีลอยู่แล้ว" +กรณีที่คนเก่าของเขาไม่ได้ทำอะไรผิด คุณจะแน่ใจได้ยังไงว่าเขาจะไม่ทิ้งคุณในไม่ช้า ก็ในเมื่อคนเก่าที่ดีแสนดีขนาดนั้น เขายังเคยทิ้งมาได้ ดังนั้นคุณที่เลวแสนเลว[ก็ไปแย่งเขามาหนิ] เขาก็คงทิ้งได้ไม่ยากเหมือนกัน อาจจะทิ้งได้ง่ายกว่าด้วยซ้ำ) อยากให้เขาดูสวยงามตลอดไป รักแล้วจะสมหวังก็ได้ผิดหวังก็ได้ ถ้าไม่ได้เจ็บปวดมากมาย ที่สำคัญไม่ได้โดนเขาหลอกใช้ มันก็เป็นความสุขอีกลักษณะหนึ่งที่เงินหาซื้อไม่ได้" เหมือนที่เรารักตาอ้วนคุณหมู เราก็มีความยินดีในแบบที่เป็นอยู่ (เป็นลักษณะที่เรียกว่าไม่สุขไม่ทุกข์) จะเป็นยังไงก็เป็นไป ไม่เป็นไร ปล่อยวาง อยู่ ๆ เราอยากบอกรัก เราก็บอก ไม่อยากบอก เราก็ไม่บอก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราก็ไม่เสียใจ เพราะเราถือว่าเราได้พยายามแล้ว ถ้าเราไม่ตายไปซะก่อน คงสมหวัง ก๊าก... ปล่อยวางหมด แค่พูดมาก(ไปหน่อย)เท่านั้นเอง ใช่ป่าวคะ??? แถมงี่เง่าด้วย ใช่ป่าวคะ???

หากรักที่คุณเคยรู้จัก คือ การแต่งงาน การแย่งชิงกันเพื่อนำมาครอบครอง การจับจองเป็นเจ้าของ การเป็นสุขในขณะที่เขา(คนที่คุณบอกว่ารัก)ต้องเป็นทุกข์ สงสัยคุณต้องกลับไปเรียนวิชารักใหม่หมดซะแล้ว เพราะไอ้เนี่ยเขาเรียกว่า "ความเห็นแก่ตัว"

โปรดมีธรรมะไว้ประจำใจจะดีที่สุดอ่ะค่ะ (อ่านหนังสือธรรมะเถอะค่ะ ไม่ง่วงหรอก อย่ารอให้ทุกข์ถึงค่อยอ่าน เดี๋ยวไม่ทันการ) คุณจะบรรลุธรรม/ไม่บรรลุธรรม จะยุ่งวุ่นวายทางโลก/ยุ่งอะไรก็ยุ่งไป แต่เกิดมาทั้งที่ ก็ควรจะมีโอกาสศึกษาธรรมะ ขอไปอ่านหนังสือธรรมะต่อแล้ว วันนี้มัวเขียนบล็อกไม่ได้อ่านเลย งานด่วนที่ว่าก็คงไม่มีแล้วมั๊ง สงสัยเขาไม่จ้างเราแล้ว คิดแพงไปแหงเลย (มีคนจะจ้างเขียนนิทาน คิดเรื่องละห้าร้อยแพงไปป่าววะ!) 

ถ้าเป็นไปได้ อย่าคุยเรื่องความรักกับเรา เพราะว่าเราไร้สาระมาก ๆ
ขนาดเล่าเรื่องซวย ๆ ยังกลายมาเป็นเรื่องรักซะได้ ก๊าก... แต่เชื่อเถอะค่ะ ว่าเลิฟสตอรี่ของบางคู่ "ฮา" กว่าของเราเยอะ ไปลองค้นหาดูเถอะ

ปล. ถึงแมวของเรามันจะทุเรศ แต่พวกมันก็ได้กินข้าวนะคะ เพราะเราก็ยังรักแมวเราเหมือนเดิม ถึงมันจะทุเรศไปบ้างก็ตาม มันก็คือแมว จะไปเอาอะไรกับมันมากมาย คนก็เหมือนกันค่ะ ก็แค่คน จะเอาอะไรกันมากมาย สุดท้ายก็แก่ ก็ตายกันหมดอยู่ดี ไม่มีใครหนีพ้น

อยากให้ฟัง เวอร์ชั่นฮา http://www.imeem.com/pranitee/music/P9hOHDmj/pranitee-ratanawijitr-113tran-4mp3/